Εδεσσα: Η πόλη των νερών

Aνήκει στην περιφέρεια της Κεντρικής Μακεδονίας, είναι η πρωτεύουσα του νομού Πέλλας και την αποκαλούμε Εδεσσα. Το όνομά της είναι φρυγικής ετυμολογικής προέλευσης και σημαίνει «πόλη μέσα στο νερό». Η εννοιολογική εξήγηση του ονόματός της αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια τη γεωγραφική φυσιογνωμία της, καθώς είναι μια πόλη στην οποία το υγρό στοιχείο έχει πρωταγωνιστικό ρόλο.

Η ιστορία της ξεκινάει πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, ενώ όλες οι επιστημονικές πηγές συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι ήταν μια πόλη που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε πολλές ιστορικές φάσεις του ελληνικού έθνους. Σήμερα είναι μια μοντέρνα πολιτεία με φήμη που ξεπερνά τα στενά ελληνικά όρια. Οι περήφανοι καταρράκτες της την έχουν κάνει διάσημη σε όλους τους αμετανόητους ταξιδιώτες.


Ιστορική διαδρομή
Κατοικήθηκε για πρώτη φορά στους αρχαίους χρόνους και διέθετε μια σπουδαία ακρόπολη, πάνω στην οποία είναι χτισμένη η σημερινή πόλη. Το 168 π.Χ. κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, οι οποίοι τη θεωρούσαν κομβική επαρχία καθότι βρισκόταν στην υψίστης γι’ αυτούς σημασίας Εγνατία οδό. Ο Ρωμαίος ποιητής Τίτος Λίβιος την αναφέρει σε κάποιο από τα έργα του ως πόλη ευγενή και αξιόλογη, ενώ μέχρι το 250 μ.Χ. είχε δικό της νόμισμα, κάτι που οι Ρωμαίοι κατακτητές είχαν επιτρέψει σε ελάχιστες πόλεις.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο τοπικός πληθυσμός πέρασε πολλές και μεγάλες φουρτούνες. Υποδουλώθηκε στους Βούλγαρους, κατελήφθη από τους Σέρβους, προσαρτήθηκε βιαίως στην οθωμανική αυτοκρατορία και το 1395 έζησε έναν ισχυρότατο σεισμό, ο οποίος «γέννησε» το γεωλογικό φαινόμενο των καταρρακτών της.

Στα 1780 η οθωμανική αυτοκρατορία επέτρεψε στην πόλη να λειτουργήσει δικό της ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα και έτσι δημιουργήθηκε το διάσημο «Ελληνομουσείο», όπου διδάσκονταν τα αρχαία ελληνικά. Η διδασκαλία της ελληνικής παιδείας διαδόθηκε γρήγορα στον λαό της Εδεσσας, ο οποίος πρωτοστάτησε στην ελληνική επανάσταση του 1821.

Η Εδεσσα απελευθερώθηκε και εντάχθηκε στο ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων. Η ακριβής ημερομηνία της απελευθέρωσής της είναι η 18η Οκτωβρίου 1912. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν χρόνια ακμής για την πόλη. Σε αυτήν την εξέλιξη συνέβαλε και η εγκατάσταση προσφυγικών πληθυσμών από τη Μικρά Ασία, αφού στην πόλη βρέθηκαν δημιουργικοί Μικρασιάτες -εκπρόσωποι της πάλαι ποτέ αστικής τάξης των μικρασιατικών παραλίων- οι οποίοι πρόσφεραν τις γνώσεις και την εργατικότητά τους στην τοπική οικονομία.

Τη δεκαετία του ’30 συνακόλουθη της οικονομικής ανάπτυξης ήταν και η πολιτιστική, και η Εδεσσα είχε στην επικράτειά της θέατρα, πολιτιστικά κέντρα, εφημερίδες και παρουσίαζε πλούσια καλλιτεχνική δράση. Ωστόσο η ακμή και το καλλιτεχνικό πνεύμα χάθηκαν την εποχή του ’40, όταν ενέσκηψε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και κατέστρεψε τα πάντα.

Τη δεκαετία του ’60 άρχισαν να κλείνουν οι βιομηχανίες και τα εργοστάσια στην περιοχή της Πέλλας, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει έντονο μεταναστευτικό κύμα προς την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη αλλά και προς χώρες του εξωτερικού όπως η Γερμανία, η Αυστραλία, το Βέλγιο και οι ΗΠΑ. Σήμερα η πόλη έχει αποκτήσει και πάλι την παλιά αίγλη της.

Στους καταρράκτες
Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό του μέσου ανθρώπου όταν ακούει το όνομα της Εδεσσας σαφώς είναι οι καταρράκτες της. Το σπάνιας ομορφιάς γεωλογικό φαινόμενο περιλαμβάνει τον μεγάλο καταρράκτη Κάρανο, με το νερό να πέφτει από ύψος περίπου 70μ., τον διπλό καταρράκτη και το σπήλαιο κάτω από τον βράχο.

Σε κοντινή απόσταση από το πάρκο των καταρρακτών υπάρχει και το υπαίθριο Μουσείο Νερού, τα τμήματα του οποίου αποκαλύπτουν το βιομηχανικό παρελθόν τής Εδεσσας που ήταν άμεσα συνυφασμένο με τη χρήση του νερού. Ιδιαίτερης σημασίας είναι και οι αρχαιολογικοί χώροι της, όπως το Τείχος της Εδεσσας που κατασκευάστηκε το 302 π.Χ. και σώζεται σήμερα σε ύψος πέντε μέτρων και η νότια πύλη της αρχαίας πόλης στην περιοχή Λόγγος.

Σημαντικά αξιοθέατα στην ευρύτερη επικράτεια της Εδεσσας είναι ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου, η λεγόμενη παλαιά μητρόπολη που εκτείνεται στη συνοικία Βαρόσι και ο Ιερός Ναός Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με τις σπάνιες βυζαντινές τοιχογραφίες του. Μέσα στο αστικό κέντρο τής Εδεσσας, σήμα κατατεθέν είναι το μεγαλόπρεπο ρολόι της, το οποίο κατασκευάστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον ντόπιο τεχνίτη Κωνσταντίνο Ζήση, ενώ ακριβώς δίπλα βρίσκεται και το κτίριο του πολιτιστικού συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος» που άρχισε τις δραστηριότητές του το 1922. Ακόμη και σήμερα ο εν λόγω σύλλογος είναι ένα ακμαίο κύτταρο πολιτισμού και καλλιτεχνικής δράσης διοργανώνοντας εικαστικές εκθέσεις, προβολές ταινιών, παρουσιάσεις θεατρικών κ.λπ.


INFO
Η μετάβαση από την Αθήνα στην Εδεσσα μπορεί να γίνει οδικώς και η απόσταση των 345 χιλιομέτρων που χωρίζει τις δύο πόλεις εκτιμάται σε περίπου τέσσερις ώρες οδήγησης. Αλλη λύση είναι η σιδηροδρομική μετάβαση από την Αθήνα στο Πλατύ Ημαθίας και από εκεί με μετεπιβίβαση σε άλλη γραμμή μέχρι την Εδεσσα. Το συνολικό σιδηροδρομικό ταξίδι αγγίζει τις έξι ώρες. Από τη Θεσσαλονίκη η οδική μεταφορά είναι πολύ πιο σύντομη, καθώς η απόσταση μεταξύ των δύο πόλεων είναι μόλις 80 χιλιόμετρα.

ΔΙΑΜΟΝΗ
Η πόλη της Εδεσσας προσφέρει πολλά και ποικίλα καταλύματα στους επισκέπτες της, οι οποίοι καλούνται να επιλέξουν αυτό που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία τους. Το «Αίγαι Hotel» είναι ένα περίτεχνο μοντέρνο ξενοδοχείο που παρέχει υψηλές υπηρεσίες διαμονής. Διαθέτει είκοσι τέσσερα δωμάτια με όλες τις σύγχρονες ανέσεις και artistic διακόσμηση. Στις παροχές του περιλαμβάνεται η χρήση της εσωτερικής θερμαινόμενης πισίνας και της σάουνας. Σημαντική πτυχή επίσης είναι και η γεωγραφική θέση τού ξενοδοχείου, καθώς περιβάλλεται από πλούσια βλάστηση από κερασιές και πλατάνια. Για περαιτέρω πληροφορίες, επικοινωνήστε στο τηλ. 23810-29888 ή περιηγηθείτε στο site www.aigai-hotel.gr.


ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ

Η Εδεσσα είναι μια πόλη μάλλον αυτάρκης γαστρονομικά, καθώς έχει ευρεία γκάμα προϊόντων στην παραγωγή τροφίμων. Το μέλι, τα φρούτα, τα γλυκά του κουταλιού, το τυρί μπάτσο, οι καυτερές πιπεριές, το τσίπουρο και τα φρέσκα ζυμαρικά είναι προϊόντα που κυριαρχούν στην τοπική αγορά προσφέροντας υψηλές απολαύσεις. Κάντε τις αγορές σας και θα μας θυμηθείτε. Επιπλέον σας προτείνουμε να γευματίσετε στην ταβέρνα «Φίλιππας», η οποία είναι παραδοσιακή και μετρά τριάντα τέσσερα χρόνια λειτουργίας. Στον «Φίλιππα» μπορεί να δοκιμάσετε υπέροχα ψαρικά και θαλασσινά, με τις πέστροφες και τις καραβίδες να είναι best sellers, αλλά και μοναδικά κρεατικά μαγειρεμένα με τοπικές συνταγές. Για περαιτέρω πληροφορίες, επικοινωνήστε στο τηλ. 23810-92208 ή σερφάρετε στον διαδικτυακό τόπο www.tavernafilippas.gr.

TIPS

- Σε μικρή απόσταση από το κέντρο της πόλης υπάρχει ένα πανέμορφο καταπράσινο δάσος, το οποίο αξίζει να επισκεφθείτε. Είναι το δάσος της Γαβαλιώτισσας που πήρε το όνομά του από ομώνυμο μοναστήρι αφιερωμένο στην Παναγία, το οποίο κτίσθηκε τον 14ο αιώνα και δυστυχώς δεν υπάρχει πια. Το δάσος προσφέρεται για φυσιολατρικές δραστηριότητες και πικ-νικ, ενώ μέσα σε αυτό υπάρχει ανοιχτό θέατρο δυο χιλιάδων θέσεων, όπου δίνονται παραστάσεις και συναυλίες.
- Στην ταβέρνα «Φίλιππας» μην παραλείψετε να παραγγείλετε ως επιδόρπιο το διάσημο ραβανί του, το οποίο σερβίρεται με παγωτό. Είναι μια ιδιαίτερη γευστική απόλαυση.
- Μην ξεχάσετε να επισκεφτείτε τη βυζαντινή γέφυρα, η οποία ήταν μέρος της αρχαίας Εγνατίας οδού που ένωνε την Αδριατική θάλασσα με την Κωνσταντινούπολη. Η περιοχή γύρω από τη γέφυρα είναι κατάφυτη και ενδείκνυται για... φωτογράφηση, αν αυτό είναι στα χόμπι σας! Ενδεικτικό της ομορφιάς τής φύσης στη βυζαντινή γέφυρα είναι και το γεγονός ότι προσπάθησε να την αποτυπώσει στον καμβά του ο διάσημος Σουηδός ζωγράφος Bertil Kumlien.
- Σημαντικό αρχιτεκτόνημα είναι και το Γενί Τζαμί, το οποίο χτίστηκε κατά το βυζαντινό πρότυπο και θυμίζει μικρογραφία της Αγίας Σοφίας. Το Γενι Τζαμί θεμελιώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα και ήταν το έκτο τζαμί της πόλης. Το 1937 το επίσημο ελληνικό κράτος το κήρυξε διατηρητέο κτίσμα και εν συνεχεία χρησίμευσε ως μουσείο. Σήμερα είναι χώρος φύλαξης αρχαιολογικών ευρημάτων αλλά η αρχιτεκτονική τεχνοτροπία του καθιστά και το ίδιο σημαντικό αξιοθέατο.

ΝΙΚΟΣ ΠΟΥΡΛΙΑΡΟΣ  

Τζάμπα διακοπές με ένα... κλικ

«Γνωρίζεις νέα μέρη, κάνεις καινούργιους φίλους, ζεις την περιπέτεια. Είναι ό,τι καλύτερο να υπάρχουν άνθρωποι που, παρ’ ότι σου είναι τελείως άγνωστοι, είναι πρόθυμοι να σε φιλοξενήσουν στο σπίτι τους και να μοιραστούν μαζί σου τις ομορφιές του μέρους όπου ζουν» λέει η 19χρονη Ανίκα Λίντεμαν από την Εσθονία που μαζί με τη συνομήλικη φίλη της Λουίζ-Μαρί Πέτερ βρέθηκε αυτές τις μέρες στην Κρήτη όπου οι δυο τους έκαναν διακοπές χωρίς να πληρώσουν τίποτα.

Οι δύο πανέμορφες κοπέλες ταξιδεύουν σε διάφορες πόλεις του κόσμου, χωρίς να ξοδέψουν σεντ αφού φιλοξενούνται σε σπίτια. Αυτή τη φορά βρέθηκαν στα Χανιά και συγκεκριμένα στο διαμέρισμα του Κώστα Τζωρτζάκη. Η επαφή έγινε μέσω του Ιντερνετ και συγκεκριμένα του ιστότοπου hospitalityclub.org, μέσα από τον οποίο μπορεί ο καθένας να δηλώσει την επιθυμία του να φιλοξενήσει στο σπίτι του ζευγάρια τουριστών ή ακόμη και ολόκληρες παρέες που ταξιδεύουν σε διάφορες χώρες του εξωτερικού. Οι εθελοντές ξενοδόχοι παρουσιάζονται στις ιστοσελίδες όπου αναγράφονται τα πλήρη στοιχεία τους, όπως και οι εντυπώσεις ανθρώπων που έχουν φιλοξενήσει.

Οπως είπε στην «Espresso» ο Κώστας Τζωρτζάκης που φιλοξενεί τα κορίτσια, «εδώ και 4-5 χρόνια υποδέχομαι μέσω αυτού του τρόπου κοινωνικής δικτύωσης νέα παιδιά που θέλουν να γνωρίσουν την πόλη μας. Προηγουμένως, βέβαια, θα αναζητήσω πληροφορίες για τον καθένα. Οταν φτάσουν, τα πηγαίνω στα παραδοσιακά στέκια της πόλης, να ακούσουν ρεμπέτικα, λύρα και την κρητική παραδοσιακή μουσική. Δεν επιλέγουν αυτό τον τρόπο διακοπών μόνο για οικονομικούς λόγους, αλλά γιατί ξέρουν ότι έτσι θα βρουν κάποιον που θα τους ξεναγήσει στον τόπο του. Τα περισσότερα παιδιά είναι φοιτητές και έρχονται την εποχή που κλείνουν οι σχολές τους».

Οπως μας είπε ο ίδιος, υπήρξε και φορά που φιλοξένησε και δύο γυναίκες που εργάζονταν στο υπουργείο Τουρισμού της Ρωσίας αφού, όπως του είπαν, ο συγκεκριμένος τρόπος τουρισμού είναι ο καλύτερος για να γνωρίσει ο επισκέπτης ένα μέρος. Επίσης, για τον κ. Τζωρτζάκη, οι διακοπές φιλοξενίας είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να έρθουν οι άνθρωποι πιο κοντά ο ένας στον άλλον, να γνωριστούν καλύτερα, να μάθουν καλύτερα τον τόπο που επισκέπτονται.


ΕΥΑ ΠΑΠΑΔΑΤΟΥ

Ναύπακτος: "Φωτιά" στο λιμάνι

Η ιστορική πόλη της Ναυπάκτου ή Lepanto χαρακτηρίζεται από το κάστρο της, η ιστορία του οποίου χάνεται στους αρχαίους χρόνους, χωρίς να είναι γνωστό πότε πρωτοχτίστηκε και ποια ήταν η μορφή του. Το κάστρο όπως το ξέρουμε σήμερα επισκευάστηκε και ολοκληρώθηκε τα χρόνια της πρώτης Βενετοκρατίας (1407-1499). Στην κορυφή του λόφου (200 μ. υψόμετρο), ένα τείχος διαμέτρου 100 μ. περικλείει το υψηλότερο και τελευταίο αμυντικό τμήμα του, στη θέση της αρχαίας ακρόπολης, στο οποίο σήμερα βρίσκεται και το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, εκεί που επί Τουρκοκρατίας ήταν το τζαμί του Μπαμπά Τσαούς. Από εδώ ξεκινούν δύο σειρές τειχών (ανατολικό και δυτικό τείχος) που φθάνουν μέχρι το ενετικό λιμάνι της πόλης και καταλήγουν σε δύο πύργους-προμαχώνες που κλείνουν την είσοδο του λιμανιού. Αυτά τα δύο τείχη ενώνονται με τέσσερα εγκάρσια τείχη σχηματίζοντας έτσι πέντε αμυντικές ζώνες από το λιμάνι μέχρι την κορυφή του πευκόφυτου λόφου. Μέσα κι ανάμεσα σ’ αυτά τα τείχη από την κορυφή του λόφου μέχρι το λιμάνι αναπτύχθηκε η παλιά πόλη της Ναυπάκτου χωρισμένη σε δύο συνοικίες που επικοινωνούν μεταξύ τους από τη μοναδική πύλη, τη «Σιδερόπορτα». Τη συνοικία του Τζαμιού και τη συνοικία του Λιμανιού.

Μια όμορφη και εύκολη βόλτα ξεκινάει από την κορυφή του κάστρου μέχρι την είσοδό του. Λίγες στροφές πιο κάτω, μέσα από έναν δρόμο που πλαισιώνεται από πεύκα, κολλημένο στα πρώτα εγκάρσια τείχη, ένα πανέμορφο caf?-bar ιδανικό για να απολαύσει κανείς το ηλιοβασίλεμα με την πανοραμική θέα της πόλης στα πόδια του και του Κορινθιακού κόλπου μέχρι τις κορυφές των βουνών της βόρειας Πελοποννήσου στην απέναντι πλευρά.

Περνώντας την πύλη και την καμάρα που σχηματίζεται στον Πύργο του Μπότσαρη, κατοικία του Σουλιώτη στρατηγού Νότη Μπότσαρη (15ος αιώνας) που σήμερα στεγάζεται μόνιμη έκθεση για τη Ναυμαχία της Ναυπάκτου, βγαίνουμε στα Μποτσαρέικα, τη συνοικία πάνω από την πλατεία του λιμανιού.

Στο τέλος της βόλτας καταλήγουμε στην πλατεία πάνω από το ενετικό λιμάνι και στα τραπεζάκια κάτω από τον πελώριο πλάτανο η στάση για καφέ-ουζάκι ή παγωμένη μπίρα είναι must! Το ενετικό λιμάνι με τους προμαχώνες, τα τείχη και τις χαμηλές καμάρες που βγάζουν στη θάλασσα και την παραλία της πόλης είναι πραγματικό στολίδι της πόλης. Τα δύο αγάλματα που το στολίζουν είναι του Γεωργίου Ανεμογιάννη (ψηλά στον προμαχώνα), ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης του ’21, και του Μιχαήλ Θερβάντες (συγγραφέα του ονειροπαρμένου Δον Κιχώτη), ο οποίος στα 23 του χρόνια πήρε μέρος στη Ναυμαχία της Ναυπάκτου κι έχασε το ένα του χέρι (ευτυχώς το αριστερό)!

Στο τέλος του λιμανιού ξεκινάει το Στενοπάζαρο, η παλιά αγορά της πόλης, ενώ η στενή βόλτα ανάμεσα από τα τραπεζάκια δίπλα στο τείχος του πάνω μέρους του λιμανιού μάς οδηγεί στο Φετιχέ Τζαμί. Ολο αυτό το τμήμα του λιμανιού είναι γεμάτο καφετέριες-μπαρ, μεζεδοπωλεία και ταβερνάκια που γεμίζουν κόσμο όλες τις εποχές του χρόνου.
Λίγο πιο πέρα, η παραλία του Γρίποβου με το Κεφαλόβρυσο και τα πανύψηλα πλατάνια δίπλα στην αμμουδιά είναι μια όαση δροσιάς το καλοκαίρι.


Η ιστορική ναυμαχία

Η ναυμαχία της Ναυπάκτου και η έκβασή της καθόρισε την πορεία του δυτικού πολιτισμού. Αν το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό, αν ο Ιερός Συνασπισμός που είχε δημιουργήσει ύστερα από επίμονες προσπάθειες ο Πάπας Πίος Ε’ με τη Βενετία, τη Ρώμη, την Ισπανία, τη Σαβοΐα, τη Μάλτα και μερικά ακόμη ιταλικά κρατίδια είχε χάσει τη μάχη, ο κόσμος μας μπορεί να μην ήταν σήμερα όπως τον ξέρουμε. Μετά την πτώση της Ναυπάκτου στα χέρια του Σουλτάνου Βαγιαζίτ Β’ το 1499 και τη δημιουργία των δύο φρουρίων στην είσοδο του κόλπου, το Ρίο και το Αντίρριο, η Δύση κατάλαβε ότι ο επεκτατισμός των Οθωμανών δεν θα σταματούσε εδώ και ο κίνδυνος ήταν πλέον προ των πυλών για τους ηγεμόνες της Ευρώπης και την Καθολική Εκκλησία. Εδώ, λοιπόν, στη Ναύπακτο, κοντά στις εκβολές του Αχελώου, στις 7 Οκτωβρίου του 1571, ο ενωμένος χριστιανικός στόλος με αρχιναύαρχο τον πρίγκιπα Δον Ζουάν συγκρούστηκε με τον οθωμανικό στόλο με αρχιναύαρχο τον Καπουδάν Πασά Μουεζίν Ζαντέ Αλή. Με τη νίκη των χριστιανικών δυνάμεων η ροή της Ιστορίας εξελίχθηκε (λέμε τώρα!) όπως τη μάθαμε στο σχολείο.


Ναύπακτος: πού βρίσκεται - πρόσβαση
Η Ναύπακτος είναι η μεγαλύτερη πόλη του νομού Αιτωλοακαρνανίας, κοντά στην είσοδο του Κορινθιακού κόλπου, μόλις 10 χλμ. από τη Γέφυρα Χαρ. Τρικούπη και το πορθμείο του Ρίου-Αντιρρίου. Από την Αθήνα υπάρχουν δύο διαδρομές με Ι.Χ. αυτοκίνητο που οδηγούν στην πόλη. Είτε μέσω της Κορίνθου και του πορθμείου (216 χλμ.), είτε μέσω Λιβαδειάς και Ιτέας (270 χλμ.). Την πόλη εξυπηρετούν και δύο ΚΤΕΛ. Το ΚΤΕΛ Αιτωλοακαρνανίας (210-5129293) και το ΚΤΕΛ Φωκίδας (210-8317096).


Η μοναδική εμπειρία της Μεγάλης Εβδομάδας
Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Ναύπακτο αποτελεί μοναδική εμπειρία. Οσοι έχουν δει κατά την περιφορά των Επιταφίων το ενετικό λιμάνι να «φλέγεται» και χιλιάδες πυροτεχνήματα να κάνουν τον νυχτερινό ουρανό ένα υπερθέαμα, σίγουρα θα τους έχει μείνει αξέχαστο. Αυτός άλλωστε είναι κι ένας λόγος που αποτελεί πόλο έλξης για χιλιάδες επισκέπτες.

Αν τώρα και μόνο η σκέψη της κοσμοπλημμύρας στην πόλη σάς δημιουργεί πανικό, ιδανική εναλλακτική λύση είναι η Μονή της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος στην ανατολική πλευρά του χωριού Σκάλα (4,5 χλμ.). Εδώ οι λειτουργίες ολόκληρης της Μεγάλης Εβδομάδας καθώς και η Ανάσταση γίνονται σε βαθιά μοναστική κατάνυξη με τη συνοδεία της περίφημης βυζαντινής χορωδίας των μοναχών της μονής. Η Μονή Μεταμόρφωσης του Σωτήρος είναι ένα υπερσύγχρονο δοκιμαστήριο της Μοναχικής Μοναδικής Πολιτείας, την οποία ξεκίνησαν το 1980 έξι μοναχοί υπό την καθοδήγηση του γέροντα και καθηγούμενου της μονής αρχιμανδρίτη Σπυρίδωνα. Σήμερα αριθμεί 23 ιερομόναχους και μοναχούς και δύο δόκιμους πτυχιούχους πανεπιστημιακών σχολών, οι περισσότεροι εκ των οποίων κατάγονται από την ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου.

Στη μονή -που είναι βασισμένη στη θεμελιώδη αρχή του μοναχισμού «τα μοναστήρια και τα ασκηταριά κοντά στην κοινωνία, για να μη μένουν οι μοναχοί χωρίς επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους, ούτε οι άλλοι άνθρωποι χωρίς την πνευματική βοήθεια των μοναχών, αλλά να προσφέρουν οι μεν στους δε, καθένας το δικό του...», όπως την όρισε ο Αγιος Μέγας Βασίλειος- μας ξενάγησαν ο πατέρας Ιγνάτιος (ένας εκ των έξι ιδρυτικών μελών της αδελφότητας) και ο πατέρας Νικόλαος.

Τη δεύτερη ημέρα του Πάσχα, στο χωριό Σκάλα αναβιώνει το «Γαϊτανάκι», ένα χορευτικό δρώμενο με τις ρίζες του στην Τουρκοκρατία. Χορεύεται σε επάλληλους κύκλους με τους χορευτές κατά σειρά ηλικίας και τον τελετάρχη-οδηγό του χορού να οδηγεί και να τραγουδάει την πρώτη στροφή του «συρτού». Το τραγούδι αποτελείται από δέκα στροφές που τραγουδιούνται εναλλάξ από τις γυναίκες και τους άντρες.  ΕΡΡΙΚΑ ΠΕΛΩΡΙΑΔΟΥ  Photos: Ava Babili's photostream